D-Day, the day after

Het is vrijdag 8 september 2017. The Day After. Sinds het moment dat het kersverse echtpaar gisterenavond laat uitgewuifd werd door familie en BFF’s, al paraderend over het met windlichten versierde grindpad van de Orangerie, is het niet meer gestopt met regenen. Het is alsof Moeder Natuur rouwt. Een klein jaar leef je naar dit moment toe, en nu is het voorbij. Voorbij? Hou toch op. Hier begint het pas.  

Lees ook: De aftrap en When we first met!

Terug in de tijd. Een paar maanden geleden legde ik de lat voor mezelf torenhoog (lang leve de keukentrap). 7 september 2017 zou een dag worden die het dan kersverse bruidskoppel nog lang zou bijblijven. Elkaar het ja-woord geven in het bijzijn van alle geliefden, met aansluitend een knalfuif met happy hardcoreklanken als kers op de chocoladetaart (die de bruid – als we haar geloften mogen geloven – misschien niet heel eerlijk kan delen met de bruidegom). Aan mij de schone taak alles in goede banen te leiden.

Afrekenen met doemscenario’s

Maar wat nou als de helft van de gasten verdwaald raakt op het terrein? Stopcontacten voor het instrumentele optreden van de broer van de bruid zouden ontbreken? Er een paar spontane glutenallergieën de kop op zouden steken? Als dedicated ceremoniemeester nam ik geen halve maatregelen en rekende ik ruim van tevoren af met alle doemscenario’s. Dacht ik.

2 september. Met nog een paar dagen te gaan voor D-Day wierp ik een zorgelijke blik op de weersvoorspellingen. Komende donderdag zou het met bakken uit de hemel komen. Non-stop. Een script dat ik niet had meegenomen in mijn draaiboek. Paniek!

De Grote Dag

7 september. Terwijl plan B voor het schieten van de trouwfoto’s klaarlag en er een shitload aan paraplu’s onderweg was, sprong ik een gat in het schapenwolkendek: van de eerste minuut tot het officiële uitzwaaimoment probeerden welgeteld vier druppels roet in het eten te gooien. Dikke middelvingers voor ze: dit was onze (of eigenlijk: hun) dag. Geen Moeder Natuur die daar tussen komt. De niet-ingecalculeerde zonnestralen kregen een symbolische betekenis. Draaiden mijn eigen rechterhand M. en ik al weken onze duimen kapot voor een vlekkeloos verloop: 7 september verliep beyond alle verwachtingen.

Love conquers all

Liefde overwint alles, zelfs een amateuristisch nattevingerwerkweerbericht. En als er twee mensen zijn die daar het levende bewijs van vormen, zijn het G. en J. wel. Hobbels die ze eerder tegenkwamen op hun pad werden de afgelopen jaren al moeiteloos gladgestreken, en met een soepele handstand werden dalen pure hoogtepunten. De trouwdag ligt dan misschien achter ons, maar het bruidspaar wacht nog een heel leven vol mooie woorden, chocoladetaart, regendansen, en happy hardcorefeestjes. En mij, wie weet, een glansrijke carrière als ceremoniemeester. Want die rol vervul ik met Liefde.

Foto: Tweemetervijf Fotografie

Meer trouwinspiratie vind je op Instagram!

 

 

2 reacties Voeg uw reactie toe

  1. weddingbywendydeliefde schreef:

    Eitje met zo’n bruidspaar! 😉

    Like

  2. J schreef:

    J hier, je bent een topper! Beste ceremoniemeester die iemand zich kan wensen! Bedankt voor het mogelijk maken van deze dag!

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s